Kortgeleden stond in de Volkskrant een column van Nadia Ezzeroili. Zij is opinieredacteur en columnist bij die krant. Ik ken haar van doorgaans genuanceerde columns over allerlei kwesties. En ook als het gaat om het Palestijns-Israëlische conflict laat ze zich doorgaans van haar beste kant zien. Een enkele keer schiet ze naar mijn smaak uit de bocht. Mogelijk omdat ze er net zo in staat als veel Marokkaanse Nederlanders of omdat ze toch rekening moet houden met de gevoelens in de Marokkaanse kring waaruit zij voortkomt.

In de column heeft ze het over een vluchtige ontmoeting met een medewerkster van een lunchroom die haar kleine davidsster verbergt als ze Nadia met haar kinderen ziet binnenkomen. Ze vindt het pijnlijk. Ze zou de medewerkster willen geruststellen, want van deze Marokkaanse klant met haar kroost heeft ze geen enkel gevaar te duchten. Ze roert de kwestie echter niet aan, maar blijft er wel mee zitten.

Om een lang verhaal kort te maken: Nadia vraagt zich af of de Joodse medewerkster van de lunchroom net zoveel last heeft van de verschrikkelijke oorlog ver weg in Gaza als zij, Nadia dus, indertijd had na 9/11 toen fanatieke voornamelijk Saoedische moslims de Twin Towers omlaaghaalden met duizenden doden als gevolg.

De column van Ezzeroili loopt over van empathie en zelfinzicht. Wat je niet wilt dat jou overkomt, doe dat een ander niet aan, lijkt de boodschap.

De vraag van Nadia, dus of Joden akelig worden bejegend vanwege de oorlog met Israël die Hamas op 7 oktober 2023 begon, kunnen agenten van het Joods Politienetwerk alleszins bevestigend beantwoorden.

Net als moslims en andere minderheidsgroepen, zoals homo’s (‘roze in blauw’), hebben Joodse politieagenten al jaren geleden een netwerk binnen het politiecorps gevormd. Doel van die netwerken is om collega’s uit te leggen wat er leeft in de kring waar netwerkleden uit afkomstig zijn om collega’s in staat te stellen daar goed mee om te gaan. De samenleving is steeds ingewikkelder geworden met alle nieuwkomers. De politie komt daar voortdurend mee in aanraking en dat gaat lang niet altijd goed.

Het JPN heeft enkele jaren geleden een boekje uitgebracht over de Joodse gemeenschap in Nederland en antisemitisme (nooit ver weg als het om Joden gaat). Agenten weten vaak niet goed waarom het gaat bij antisemitisme en hoe ze aangiften daarover moeten afhandelen.

Dat JPN is nu in het nieuws gekomen omdat zij het zat zijn om door collega’s, met name uit Marokkaanse hoek, voortdurend te worden aangesproken over de oorlog in Gaza. Om die reden zijn ze tijdelijk uit het netwerk-overleg gestapt. Dat lijkt me een forse klap voor de dialoog binnen de politie. En ik heb bepaald niet de indruk dat de leiding daar raad mee weet.

Het verbaast me echter niet dat dit gebeurt. Mijn eigen ervaringen met multiculturele dialoog met Marokkanen heeft me geleerd dat het Palestijns-Israëlische conflict als een voortdurende splijtzwam werkte. Een vrij normaal gesprek daarover was door alle emoties haast onmogelijk. Zeker als er weer eens een oorlog uitbrak tussen Hamas en Israël.

De afspraak om het er dan maar niet over te hebben, ondanks dat het de olifant in de kamer was, werd naar mijn idee door de andere kant echter telkens geschonden. Negeren kon op een gegeven moment van Joodse kant niet meer, waardoor alles uit de hand liep.

Nadia Ezzeroili laat in haar column zien dat je elkaar niet hoeft aan te spreken over een oorlog die buiten Nederland wordt gevoerd en waarop je als Nederlandse burger geen of hooguit minimale invloed hebt. Zeker Nederlandse politieagenten moeten niet in de val trappen om politieke conflicten uit het buitenland te importeren die sterk verstorend werken voor het politiewerk in Nederland. Daar is de politie toch allereerst voor?

Reacties zijn welkom: polakhaje@gmail.com