Zending

Zending

Archieven

Nieuws

Door Harry Polak op 30 mei 2024

Onlangs haalden we een zwart-wit krantje uit onze brievenbus. De afzenders waren messiaanse Joden die iedereen probeerden over te halen om zich bij hen aan te sluiten. De tekst was grotendeels in het Engels, met hier en daar wat Hebreeuws. Na een vluchtige blik deed ik het krantje bij het oud papier. Hun oproep was niet aan mij besteed. En ik vermoed dat de meesten die de krant zagen dat hebben gedaan. In Israël zijn ze niet zo dol op deze groep Joden die ervan overtuigd is dat Jezus de Messias was.

In Amsterdam stond de Liberaal-Joodse synagoge die ik bezocht op een steenworp afstand van een kerk waar messiasbelijdende Joden onderdak hadden gevonden. Zij hielden hun diensten op zaterdag en de kerkgangers deden dat op zondag, dus ze zaten elkaar niet in de weg. Ik zag hen wel eens lopen en het viel me op dat ze erg hun best deden om er zo Joods mogelijk uit te zien met hoofdbedekking en ook wel baarden. Tijdens hun dienst hadden ze een Joodse gebedsmantel (talliet) om, zag ik als ik daar langskwam. Je kon vrij eenvoudig naar binnen kijken. Een verschil met onze synagoge die streng beveiligd was en waar inkijk onmogelijk was voor voorbijgangers.

We hebben de kerkgangers van die gemeente wel eens op bezoek gehad in onze synagoge tijdens een open dag. Het kan zijn dat er toen ook messiasbelijdende Joden mee zijn gekomen. Van onze kant hadden we nauwelijks contact met die kerk, terwijl we als Liberaal-Joodse gemeente wel degelijk contact onderhielden met kerken. Onze rabbijn was niet erg enthousiast over die kerk en zeker niet over de messiasbelijdende groep die daar zat. En ik begreep dat hun dominee geen prioriteit gaf aan contacten met andersdenkenden. De kerk waarvan hij voorganger was, moest alle zeilen bijzetten om het hoofd boven water te houden. De kerkgangers waren sterk vergrijsd. Nog even en dan hield het op, dus de dominee stopte zijn tijd liever in zijn eigen gemeente. Een wijs besluit. Vermoedelijk hadden ze hun ruimte afgestaan aan de messiasbelijdende groep om extra inkomsten te verkrijgen.  

Op Hebreeuwse les in Amsterdam had ik goed contact met een aardige knul. Hij vertelde me ooit in vertrouwen dat zijn vader Joods was en zijn moeder christelijk. De ouders hadden een soort compromis gesloten: ze waren lid geworden van een messiasbelijdende gemeente en zo konden ze allebei aan hun trekken komen.

Op Jom Kipoer (Grote Verzoendag) ben ik diegene toevallig tegengekomen in een kleine, vrij open orthodoxe sjoel in Amsterdam. Hij was samen met een vriend en ze hadden beiden een keurige witte talliet om wat op die belangrijkste dag in het Joodse jaar heel gebruikelijk is. Tot mijn grote verbazing kreeg hij een mitswe (een taak in sjoel). Hij mocht de Aron Hakodesj (de kast waar de Torarollen in staan) openen en dat deed hij met zichtbare trots. Ik heb niets gezegd, maar ik vroeg me wel af hoe ze erbij kwamen om hem die taak te geven. Zoiets is alleen voorbehouden aan Joden.

Later toen ik hem bij Hebreeuwse les zag, heb ik er heel neutraal naar gevraagd. Doch ik kreeg een afhoudend en onduidelijk antwoord. Ik had het idee dat hij zich betrapt voelde. Het zou echter best kunnen zijn dat hij bezig was met een gioer (proces voor toetreding tot het jodendom) en dan is het niet zo vreemd dat hij zo’n taak kreeg. Hoewel men daar meestal mee wacht totdat iemand het lange traject om Joods te worden volledig heeft afgelopen.

Een paar dagen nadat we de messiaanse folder uit onze brievenbus hadden gehaald, lag er een mooie kleurenfolder in de brievenbus waarop in het Hebreeuws te lezen was dat bewoners moesten oppassen voor messiaanse Joden. Er werd aangegeven dat ze zich heel aardig voordoen en van alles beloven, maar dat het met Jodendom niets te maken heeft.

Onderwerp(en):
©2024 Stichting PaRDeS | Privacy | Disclaimer
envelopephoneclockmagnifiercrossmenu